untitle

posted on 05 Oct 2013 23:57 by chemicalpick
ผมสะดุ้งตื่น
อยู่ในที่แห่งหนึ่งที่ไม่รู้ว่ามืดหรือสว่าง
รอบด้านเป็นสีดำแต่ผมกลับเห็นทุกอย่างชัดเจน
ทุกอย่างคือสีดำสนิท
นั่นคือความสว่างหรือ

ด้วยสติที่ลางเลือนและเรี่ยวแรงที่โรยรา
ผมเริ่มจากการคลำผนังห้องไปเรื่อย ๆ
เหมือนผมจะสามารถคลานไปได้ทั่วห้องนี้
ผมไม่แน่ใจว่าผมอยู่ในโลก 3 มิติอย่างที่ผมเคยรู้
อย่างไรก็ตามสถานที่แห่งนี้เป็นทรงลูกบาศก์
ผมเริ่มสับสนว่าตัวผมเคลื่อนไปมาได้รอบห้อง หรือตัวห้องเคลื่อนไปมารอบแกนกลาง ณ จุดๆหนึ่ง

ผมเริ่มคลื่นไส้และตาพร่ามัว
ผมอาจจะไม่ได้กินน้ำมาหลายวัน
แต่มันไม่สำคัญเพราะผมกำลังจ้องไปยังตัวเลขที่วิ่งไปมา
มันเป็นตัวเลขสองหลัก เปลี่ยนแปลงไปมาอย่างไม่รู้ที่มาที่ไป
ผมฉงนกับความไม่เสถียรเหล่านั้น

ทันใดไฟจ้าขึ้น
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือบ้านทาวเฮาส์หลังเล็กและโทรม
สังเกตเห็นเสือสองตัวนั่งอยู่ใต้พุ่มไม้เตี้ย ๆ ข้างบ้านนั่น
ไม่มั่นใจว่ามันเป็นเสือชีตาร์หรือไม่
เสือตัวหนึ่งนั่งกึ่งนอนด้วยทีท่าสงบ สายตาเป็นสมาธิ โอบล้อมเสือตัวน้อยอีกตัวที่นั่งสั่นเทา
พวกมันกำลังร้องไห้ 
ผมเองก็เช่นกัน

น้ำตาเรียกสติของผมได้บางส่วน
ผมอยู่ริมขอบหนองน้ำเย็นเฉียบแห่งหนึ่ง
คิดว่าที่นี่คือหนึ่งในดาวเคราะห์ มืดสนิทและเงียบสงัด
มันคือดาวที่ถูกฉาบด้วยสีดำและหมอกเงาสีเงิน
อีกฝากของหนองน้ำคือต้นไม้รูปทรงประหลาด
ใบเหี่ยวโรย เหลือแต่ซากกิ่งที่ยาวคดเป็นรูปทรงต่าง ๆ อย่างมีนัย
น้ำที่สงบนิ่งเริ่มสั่นไหว
ส่วนหัวของงูยักษ์ที่แลดูอัปลักษณ์ที่สุดโผล่ขึ้นมา
มันคือนิคฮอกก์
น้ำเริ่มเหือด เห็นลำตัวเมือกเหนียวของมันอย่างชัดเจน
ที่ก้นหนองนั่น งูขาวซีดอีกหนึ่งตัวนอนตัวขดอยู่
วฤตระ
งูสองตัวเริ่มกลืนกันไปมา
ผมตระหนักถึงความเป็นอนันต์
น้ำตาของผมเอ่อไหลอีกครั้งหนึ่ง
ความเป็นอมตะ เป็นรูปธรรมอยู่ตรงหน้า

เหมือนถูกกระชากอย่างรวดเร็ว
ร่างของผมไหลไปตามท่อขนาดพอดีตัว
รู้สึกถึงความบีบรัดแน่นขึ้นทุกขณะ
ไหลไปเร็วจนเห็นเม็ดฟองขนาดน้อยใหญ่ วิ่งคู่ขนาดกันไป
เหมือนผมกำลังพุ่งไป ณ จุดจุดหนึ่งเป็นเส้นตรง
ทะลวงลัดผ่านพื้นที่ที่ถูกบิดงอจนเกือบจะประกบกันได้

ทุกอย่างดูยืดออก หดเข้า และไร้ซึ่งความสมมาตร
ไร้เหลี่ยมมุมและทรงเรขาคณิต
อันที่จริงทุกอย่างที่กล่าวก็เพียงตัวผมเอง
ผมเริ่มเห็นสิ่ง; หรือสีสีหนึ่ง ที่ผมเรียกมันเต็มปากไม่ได้ว่าคืออะไร
ผมไม่รู้จริง ๆ ว่ามันคืออะไร 
มันเป็นสีที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นเฉดที่ในชีวิตนี้ไม่เคยพบ
ผมอธิบายและจำอะไรไม่ได้
สิ่งที่รับรู้ล้วนมาจากประสาทในสมองที่สั่งการ ณ วินาทีนั้นนั้น
ผมจำอะไรไม่ได้เลยเกี่ยวกับสีเฉดนั้น 
เป็นไปได้ที่ผมอยู่ในมิติที่ 4 เป็นต้นไป

ผมหลุดมายังผืนป่าแห่งหนึ่ง
ต้นไม้แต่ละต้นมีโคนเป็นใบ ยอดเป็นราก
ผมคิดว่าปรากฏการณ์โอเวลเรียลเกิดขึ้นกับผม
ผมระลึกได้ว่ามันเป็นทิวทัศน์ที่ผ่านมือของผมมา
ผมเคยสร้างมันมาอยู่ในกระดาษแผ่นหนึ่ง
ผมแยกแยะทุกสิ่งที่ผมเห็นได้
ทุกสิ่งที่นี่เป็นปัจเจก

ยกเว้นคุณ